Hoe vaak moet je tot stilstand komen voordat je echt gaat bewegen zonder de rem te blijven vasthouden? Hoe lang blijf je op een kruispunt stilstaan, bang om vol gas te geven? Of hoeveel keren moet je vast lopen voor je je vrij kunt bewegen, zonder elke keer weer dezelfde fouten te maken?

Hoe komt het toch dat ik elke keer weer op hetzelfde punt beland? Volledig vastgelopen in mijn leven op vele niveaus. Met als gevolg dat ik weer werkzoekende ben, weer niet echt gelukkig ben en weer overtuigd dat ik dit toch echt nooit meer wil meemaken. En altijd weer lijkt de uitkomst zo simpel. Mijn hart volgen en schrijver worden.

Dat lijkt simpel. Ik heb er ook een boek over geschreven, dus hoe kan het dat ik nog steeds niet dat pad, mijn weg, insla? Misschien is het de omgeving die mij toch wel sterk aanraadt vooral financiële zekerheid na te streven middels een vaste baan. Ik heb nu eenmaal een jong gezin. Of is het omdat er zoveel wordt gesproken over het schrijverschap, en vele mensen schrijver willen worden en menigeen zegt dat er met het schrijven van boeken geen rooie cent te verdienen valt?

Dat speelt natuurlijk allemaal mee, maar op vele momenten in mijn leven is de grootste criticus eigenlijk gewoon ikzelf, mijn eigen ratio. Hij (ik noem hem hij, omdat een vrouw mij vast mijn gang zou laten gaan) komt met oneindig veel argumenten waarom ik toch echt niet met het schrijven van boeken in mijn inkomen kan voorzien. Mijn ratio en hart discussiëren dan volop en nog geregeld legt mij hart het af tegen de argumenten van mijn ratio. Want ja, gevoel is zo onpeilbaar, dus mag je daarop wel vertrouwen?

Gelukkig wint mijn hart langzaam toch steeds meer terrein. De argumenten van mijn ratio worden weloverwogen meegenomen in mijn beslissingen. En hoe meer ik naar mijn hart luister, hoe meer blijkt namelijk dat mijn gevoel het toch juist heeft. En dit schept vertrouwen. En uiteindelijk zit dat vertrouwen ook weer in je hart. Je vertrouwt ergens op of niet. En zeer zelden is dat gebaseerd op een goed onderbouwde argumentatie.

Want hoe dan ook, ik ben al een schrijver. Het communiceren, zowel verbaal als schriftelijk, het overbrengen van mooie woorden, wijze boodschappen, leuke anekdotes, dat is waar mijn hart ligt. En hoe meer ik daaraan toegeef, hoe meer ik het uit, hoe meer dit creatieve proces gaat stromen. En vooral hoe gelukkiger ik word. Toch heb ik ook besloten om ook naar mijn ratio te luisteren. Uiteindelijk gaat het toch om balans tussen ratio en gevoel. Ik volg voortaan wel mijn hart, maar luister ook naar mijn ratio. Dus ga ik mij ook als zelfstandige jurist en bemiddelaar verder profileren. Het is dus een win-winsituatie geworden voor mijn ratio en mijn hart. En langzaam aan ga ik er ook echt in geloven en op vertrouwen dat het gaat lukken! En ik heb ondertussen gemerkt dat zodra het vertrouwen en de innerlijke overtuiging er zijn, je kunt zijn wie je werkelijk bent.