Het was even hard nodig om na een drukke periode nieuwe inspiratie op te doen, rust op te zoeken en uit te waaien. Dat laatste hebben we geweten…

Met volgeladen camperbusje togen we naar Terschelling. Eenmaal op de plek van bestemming werden we hartelijk ontvangen en kozen we voor een plekje met 4 prachtige Friese paarden in onze ‘achtertuin’. Nadat we geïnstalleerd waren begon het licht te waaien en kwamen de eerste dreigende wolken onze kant op.

Met mezelf had ik duidelijke afspraken gemaakt: mijn camera en iPhone gaan overal mee naar toe, maar de laptop blijft thuis. Met het idee dat we toch de hele dag buiten en op pad zouden zijn. Maar na de eerste dag regen, spelletjes doen en lezen begon ik mijn ‘appeltje’ toch ernstig te missen. Mijn hoofd sloeg op hol: er moet nog zo veel gebeuren! Bovendien begon ik me de eerste paar dagen af te vragen waarom kamperen ook alweer zo leuk is? Met 2 volwassenen, 2 kinderen en een grote hond in een kleine camperbus met een iets te hard bed…

Bovendien lijkt de bus steeds kleiner te worden als het regent, en regenen deed het. Soms lichtjes, soms met bakken. Maar steeds in combinatie met een stevige Noorderwind. Ondertussen lag mijn camera nog onaangeroerd te wachten op mooie plaatjes en brandde mijn iPhone in mijn zak vragend om leuke Tweets. Maar er kwam niets, mijn inspiratie was gezakt tot het nulpunt en het verwachte relaxte gevoel bleef uit.

Hollandser kon het bijna niet: met warme wollen sokken bij de ‘kachel’ aan de snert, terwijl de regen op het dak klettert. Maar na een paar dagen raakten we gewend aan die frisse wind en al fietsend en lopend ontdekten we steeds een nieuw stukje eiland, strand of bos. Aten we Italiaanse ijsjes in de kou - want het is tenslotte vakantie - en kregen we allemaal een gezonde rode blos op onze wangen.

Na een fantastische strandrit op een Fries paard viel ik die avond als een blok in slaap en werd ik volkomen ontspannen wakker. Die dag werden er nieuwe ideeën geboren en mooie foto’s gemaakt.

Terwijl ik me realiseerde dat ik mijn laptop niet eens meer zo miste en de iPhone steeds langer in mijn tas bleef, prikte er voorzichtig wat eerste zonnestralen door de wolken. Ik besloot dat ik dat komende uur helemaal niets zou doen, behalve genieten van de warmte en luisteren naar alle vogels om me heen. Het campingleven is zo lekker eenvoudig dat je blijkbaar vroeg of laat wel moet ontspannen.

De ene vakantie is nog niet voorbij of we zijn de volgende alweer aan het plannen. Met als uiteindelijk doel: De Lofoten in Noorwegen. Inderdaad, met datzelfde kleine camperbusje en zonder laptop.

Maar nu eerst… aan het werk!