Heb je ‘m gelezen? In mijn vorige blog vroeg ik je of jij zou kiezen voor geld of integriteit als het economisch wat minder lekker gaat. Hier zijn de nodige interessante reacties op gekomen. Daarom kom ik er nu graag op terug met een andere invalshoek. Denk je weer met me mee?

Even een opfrissertje. Enkele jaren geleden, toen ik in zwaar weer kwam door de crisis, kreeg ik als journalist een lucratief aanbod om een boek te schrijven aan de hand van geheime documenten van een ‘vermoorde crimineel’. Mijn verstand krijste: ‘DOEN!’, maar mijn intuïtie weerhield me ervan, o.a. uit piëteit met zijn ‘slachtoffers’.

Een lezer van mijn blog reageerde zeer terecht dat een crimineel ook maar een mens is. Dat we onszelf als buitenstaanders mogen afvragen wat deze man tot crimineel heeft gemaakt en hoeveel menselijkheid hij heeft gehad. Want aan de basis van elk gedrag ligt een positieve intentie (met dank aan NLP).

Klopt helemaal, vind ik. De keuzes die we maken werken altijd voor ons, zowel op bewust als onbewust niveau. Dus daar zit per definitie een positieve intentie achter. Zo kan het zijn dat de ‘pester’ pest om zelf geen doelwit (meer) te zijn. Of dat hangjongeren overlast bezorgen omdat ze ‘gehoord’ willen worden. De intentie is acceptabel, de uitvoering wat onhandig.

Voor mij was dit inzicht een echte eye-opener. Want dat betekende dat mensen uit mijn verleden die ‘mij wat hadden aangedaan’, hebben gehandeld vanuit een voor hen positieve intentie. Met deze kennis bleek het voor mij een stuk eenvoudiger om die persoon of dat voorval los te laten. Shit happens, toch?

Maar pas op, hier schuilt wel een addertje onder het gras. Je zou immers kunnen blijven steken in het verstandelijk vergeven, iets waar ik een echte kei in ben geweest. Terwijl ik dacht dat ik iets of iemand had losgelaten, bleef deze mij toch achtervolgen. En hoe harder ik mezelf streng toesprak dat ‘het nu maar eens over moest zijn’, des te gefrustreerder ik me voelde. Herkenbaar?

Nu weet ik beter. Je mag niet voorbijgaan aan je gevoelens. Dat doen we vaak wel in onze westerse maatschappij. Terwijl het juist helend is om je emoties ruim baan te geven. Want natuurlijk mag je woedend zijn omdat iemand je onrecht heeft aangedaan, privé of zakelijk. Natuurlijk mag je verdrietig zijn omdat die ander je pijn heeft bezorgd. Daar had hij of zij het recht niet toe!

Als jij jezelf die ruimte gunt, schenk jij jezelf bestaansrecht. En in de ruimte die dan ontstaat, is er plek voor bewustzijn. Je bewust zijn van de ‘positieve intenties’ van de ander bijvoorbeeld. Als je vervolgens de keus maakt om te vergeven, kun je dat veel meer doen vanuit je innerlijk, je ‘heart of gold’ zeg maar. Iets waar Neil Young in 1972 verwoed naar op zoek was…

Nu ben ik benieuwd naar jouw ervaring. Laat jij makkelijk moeilijke voorvallen uit je verleden los? Blijf jij hangen in zakelijke geschillen? Hoe ga jij daarmee om? Reageer hieronder en vertel wat voor jou het beste werkt.

Wil je mijn artikelen voortaan automatisch ontvangen, schrijf je dan in voor mijn gratis e-zine.