Busje komt zo

Busje komt zo
Bewust leven

Het is bijna 8 uur, tanden gepoetst, schoenen aan, jas bij de hand, tas in de gang Zoon werpt nog een laatste blik op de tv terwijl ik mijn blik op de weg houd. Af en aan loop ik naar de keuken om te zien of hij er al is.

Hij is de chauffeur, S., met zijn witte taxibus, die iedere dag ons kind M. naar school brengt en weer ophaalt. ‘M….daar is S’., roep ik. Een kus, en ja mam ik denk aan mijn sportspullen, veel plezier lieverd en…daar gaat hij dan, op weg naar school.

Ik blijf staan,

Kijk de taxi na tot hij uit zicht is

dag schat,

dag hoor en veel plezier

denk ik, gun ik hem zo

ik zwaai

altijd

ook al kijkt M,

nooit

om.

M. is 8, een geweldig enthousiast joch met een groot hart en bruist van de (on)mogelijke ideeën. Hij heeft een autisme spectrum stoornis (ASS) waardoor alles bij hem 10 x harder binnen komt en 10 x harder eruit komt.  En dus ook bij ons, zijn ouders en zusje van 6. Want een ASS heb je nooit alleen. Net als dat je een depressie nooit alleen hebt, is dat bij een ASS ook het geval. Het hele gezin deelt mee in de lusten en lasten van de stoornis. Gelukkig hebben we hulp.

Zonder hulp van vrienden, familie, hulpverleners en de fantastische school zou het niet zo goed gaan met M. en met ons.

M. houdt mij scherp, ik kan het me niet permitteren om niet goed voor mezelf te zorgen. Zoals je in het vliegtuig altijd je eigen zuurstofmasker eerst moet opzetten en dan die van je kinderen, zo gaat dat ook bij ons thuis, bij mij. Een lege batterij ligt op de loer, of noem het overspannen, want de opvoeding van een kind als M. doet een heel ander, zwaarder beroep, op ons als ouders.

When life gives you lemons, make lemonade aldus een Amerikaans spreekwoord.

En dus leef ik volop, geniet van de mooie momenten met ons gezin, van mijn eigen bedrijf, ga om met de mensen die energie geven en doe de dingen waar ik blij van word. En ik vraag om hulp. De tijd van superwoman ligt achter me. Ons leven is intens. Ik pas alles wat ik weet over stressreductie en positieve psychologie op mijzelf toe. Ik zing, dans, lach, huil, verwonder en laat los. Verwachtingen, dromen, later, hoe, als, dan, we zien het wel. Het is nu nu.

De drie belangrijkste lessen die ik van M. leer zijn:

  • Zelfcompassie geeft mij de moed en kracht om door te gaan
  • Kwetsbaar zijn is de sleutel die deuren opent, verbindingen komen tot stand
  • Wees dankbaar, voor alle kleine en grote dingen die het leven je geeft

Ik blijf nog even staan, de zon op mijn gezicht. Mijn blik valt nog een laatste keer op de taxi, hij is bijna de hoek om.

De chauffeur kijkt naar me en zwaait terug.


Geschreven door: Annelies Pieterse



Deel dit artikel

Volg Vrouw&Passie